:p :p :p... χά!

Τρίτη, Ιουλίου 18

The game Continues




Δεν ακούω , δεν ακολουθώ .. 
Σε ότι μου υποδεικνύουν .. 
Όπου με κατευθύνουν . 
Ακόμα και σε ότι με αποτρέπουν να κάνω . 

Η «ευγενής άμιλλα» τους, έχει και παράπλευρες απώλειες πιθανώς και αθώους .. φτάνει να υπάρξει νικητής στο παιχνίδι .. 
Το πρόστυχο είναι πως θυσιάζουν και δικούς τους ανθρώπους 
 εκτός αυτών που εκτιμούν πως η υπόθεσή τους θα προκαλέσει το περί «δικαίου αίσθημα» οι μεν 
 και συμφωνούν διαμαρτυρόμενοι από έναν αντίθετο δρόμο οι δε..

Τετάρτη, Ιουλίου 5

Πετσοκόβουμε καταπληκτικά






Με τέχνη... 

ζητιανεύοντας με απλωμένη - τι περίεργο - την παλάμη για νυστέρι .

Θαυμάζω αυτά τα συλλογικά πετσοκόμματα.. προσδίδουν μια επισημότητα στην διαδικασία.. 

Μάσκα .. γάντια ..όλα αποστειρωμένα και το απαραίτητο χέρι βοήθειας να μας σκουπίζει τον ιδρώτα  πριν πάρει τον δρόμο για τα μάτια .. 
 Κίνδυνος... αν υπάρχει ίχνος ευαισθησίας μπορεί να γίνει δάκρυ.. 

Δίπλα στο ύψος του κεφαλιού μου ένα δισκάκι με τολίπες  βαμβακιού .. σαν χιονάτα ζαχαρωτά που προοριζόταν για την νοσηλεύτρια με την λαβίδα ήδη στο χέρι ..

Ζητείται  βοηθός ηλεκτρολόγος .. Ο προβολέας πρέπει να δείχνει καθαρά το στόχο ..αν πάει παραπέρα το νυστέρι δεν θα έχουμε ασθενή....και μετά?? και μετά? 
- Μέτρησε ως  δέκα.
- Μετράω... ένα..δύο..   η  μόνη νάρκωση που επιζητώ... δύο ..την περιμένω.. τρία  ..είναι σαν ένα τέλος.. τέσσερα ..πέντε.. 
Μετράω και ακούω φωνές σαν από ένα δίσκο γραμμοφώνου σε λάθος στροφές.. και ξάφνου ένας γκρεμός...παιχνίδι του μυαλού είναι..το ξέρω.. 
Βουτάω στο κενό ... Θα αποδομήσω κάθε είδος παιχνιδιού έστω και του μυαλού. 

- Την χάνω....την χάνω ....Βοηθήστε με ρε παιδιά Ο αναισθησιολόγος άρχισε να χοροπηδά σαν τρελός παλεύοντας με τις ανάσες, τις φιάλες και τους αναπνευστήρες του.. 
Ο χασάπης παράτησε τα νυστέρια του κι έτρεξε για βοήθεια. ( Ο ηλεκτρολόγος άφησε το φλερτ με την βοηθό.. Η βοηθός σταμάτησε τρομαγμένη να μασά την τσίχλα της..)  

- Τη χάνω ...τη χάνω... Βοηθήστε με...... 
Στιγμές ..εγώ γελούσα .
Ο ηλεκτρολόγος  ήρεμος,  ο μόνος που ήξερε πως αν θέλει κάποιος να φύγει θα φύγει  .. 

Πάντα όταν πετάω στον ύπνο μου βρίσκω εμπόδια ..
Ποτέ δεν μπορώ να πετάξω προς τ απάνω.. Υπάρχουν χιλιάδες καλώδια που ποτέ δεν μπόρεσα να περάσω ανάμεσά τους.. 
Ετσι πάντα είμαι καταδικασμένη να προχωρώ σε ευθεία πτήση , ψηλά μεν αλλά το ψηλότερα θα ήταν καλύτερο.. 
Ανικανοποίητο εγώ θα έλεγε  ένας ψυχολόγος αν υπήρχε στην παρέα.  
Οι φωνές για κάποια που "έχανε" ο αναισθησιολόγος   γίνονται στο τέλος ενοχλητικές.. αδιαφόρετοι άνθρωποι..τι περιμένεις.. 
Μόνο ο ηλεκτρολόγος έκανε σωστή δουλειά.. καμιά αγωνία  στο πρόσωπό του, τόση ηρεμία που θα ήθελα να του πώ ευχαριστώ.. Ίσως βοήθησε το φλερτ με η βοηθό.. πάντα λέν πως ο έρωτας βοηθά.. 

Το δάσος απ όπου πέρασα ήταν ένα δάσος μαγικό...τα κλαδιά των δέντρων επικοινωνούσαν μεταξύ τους 
Τα σήματα πήγαιναν κι ερχόταν φώτιζαν ..άναβαν έσβηναν.  
Δυναμικά ενέργειας, συνάψεις, ηλεκτρικά σήματα ένα δάσος από ομιλούντες νευρώνες.. 
Και ξαφνικά πέρασα στο ξέφωτο και είδα τα αστέρια.. 
Τ αστέρια πάντα βουτηγμένα στη σιωπή.. Μόνο που και που ακούς κάποιον μακρινό ήχο σαν κλάμα φάλαινας..σαν κάλεσμα δελφινιού.. 

Πατάω σε ένα άστρο ..σε δεύτερο...σε τρίτο και.. 
- Μη ..μου φωνάζει μια φωνή.. Θα περάσεις ξανά απ θηρία σου.. 
- Να περάσω..απαντώ.. 
- Κι αν δεν ζήσεις? 
- Μα δεν ζώ.. 
Κι άρχισε να γυρνάει ανάποδα ένα  ρολόι.. 
Απ το τώρα στο πρίν..στο πρίν...στο πρίν...στο πρίν.. και υπήρχε πλήθος, κόσμος, φωνές , χέρια που άρπαζαν, στόματα που έτρωγαν...και αίμα.. και διπλοί και τρίδιπλοι οι εφτά κύκλοι του Δάντη 

 Ένας θεός με περίμενε στο τέλος του ταξιδιού ..άσχημος θεός που άλλαζε πρόσωπα όπως το βόρειο σέλας αλλά ζει μορφή.. 
Ένας θεός που χόρευε σαν χαύνος..σαν Νιζίνσκι .. 
Ένας θεός που έπαιζε σαν παιδί με ζάρια πάνω στο σύμπαν..και γελούσε "αθώα" σατανικά.. 

- Άσε με να περάσω.. η πόρτα που φυλάς είναι ο τόπος μου.. 
- Η πόρτα που φυλάω είναι το αρχικό πριν σου..η ανυπαρξία...
Διάλεξε... ή μέσα ή έξω , ή πίσω.. 
Δεν το ήθελα το πίσω...δεν μ άρεσε.. Ούτε το έξω... Θα ήμουν μόνη μου.. 
Γύρισα και κοίταξα γύρω μου ζητώντας βοήθεια.. 
Κι αμέσως έγινε ένα πορτοκαλί σούρουπο.. 
μια θάλασσα χρυσή ξεπρόβαλε μπροστά μου με  τον ήλιο έτοιμο να βουτήξει μέσα της. 
 Τα σύννεφα βαμμένα στου μενεξέ το χρώμα και  ξάφνου ένα ταξίμι ακούστηκε .. 

- Το Μέσα μου θέλω !! του φώναξα....Το πρίν μου.... Κάνε στην άκρη να περάσω.. 

 Έκανα το λάθος και ακούμπησα έναν ιστό αράχνης που κρεμάστηκε μπροστά μου απ το πουθενά... Ένας ιστός τόσο λεπτός που θα έσπαγε ακόμα και με μια ανάσα.. 

Κι έτσι από το λάθος μου ...γύρισα πίσω.... 
Πολύ αργότερα έμαθα πως ο εαυτός μου μου είχε πετάξει τον ιστό...

Κυριακή, Ιουνίου 25

Εις μνήμην





Ένας χαρισματικός λαοπρόβλητος δάσκαλος πολιτικών νέας γενιάς.
Σφετεριστής της ελπίδας ενός λαού για χρόνια στριμωγμένου στην γωνία, 
 αναιδώς λαϊκίζων , 
και ο πρώτος διδάξας - στους οπαδούς του πρωτίστως - την τέχνη του πώς να μεταμορφωθείς απ την όποια τυχαία συνειδητοποίηση σε μια λούμπεν κοινωνική τάξη , που θα την ονομάσει Αλλαγή. 

Τέτοιοι πολιτικοί με το ανάστημα του Ανδρέα Παπανδρέου δεν χρειάζονται τα «δαχτυλίδια» των γονιών τους για να αποδείξουν το πολιτικό «λίμπρο ντ όρο» τους ..
Γνωρίζουν πώς να ελιχθούν για να μην αλλάξει τίποτα για την χώρα που υποστηρίζουν πως είναι Πατρίδα τους έχοντας μελετήσει καλά τα κακώς κείμενα άλλων πολιτικών και τις κάθε φορά αντιδράσεις ενός αφελούς λαού απ τη μια , ενός λαού με ραγιάδικες αντιλήψεις απ την άλλη , και ενός λαού απογοητευμένου δικαίως ή αδίκως απ την Αριστερά. 

 Βλέπουμε λοιπόν πως ένας τέτοιος πολιτικός δεν ήταν καθόλου τυχάρπαστος σε αντίθεση με το κακέκτυπο αντίτυπό του που μας κυβερνά σήμερα , που όμως τα καταφέρνει μια χαρά , πράγμα που δείχνει πως Α. Παπανδρέου άφησε πίσω του σχολή , και όχι κληροδότημα σε όσους πίστευαν - αρχικά τουλάχιστον - πως ο Σύριζα είναι η συνέχεια του Πασόκ.. 

 Θα ξεπεράσει ο μαθητής τον δάσκαλο στην συνείδηση του λαού ? 
Θα τον βάλλουν σε βάθρο οι οπαδοί του κι αυτόν ,όταν περάσει στην ιστορία ως πρωθυπουργός ?? 
 Σαφέστατα όχι , εκτός και αν γίνει κάτι πολύ χειρότερο απ το χειρότερο που έρχεται.. 

Ο Παπανδρεϊσμός που είχε μπει για τα καλά στο DNA όλων των πολιτικών κομμάτων, επί Σύριζα μεταλλάσσεται , δημιουργώντας καθίζηση σε ότι θετικό μπορούσε να υπάρξει… 

 όχι προερχόμενο απ τα κόμματα αλλά απ τους ίδιους τους Έλληνες .

Πέμπτη, Ιουνίου 1

Ένας πολιτικός μια κηδεία και ένα τσούρμο κάφροι


Με τα δικά μου μάτια

Ειλικρινά αυτές τις μέρες σας θαύμασα ρε μάγκες ..
Ξεπεράσατε ακόμα και τους πολιτικούς.. 
Θυμηθήκατε, ανασκαλέψατε την μνήμη σας , ξαναζήσατε στιγμές, και πήρατε την εκδίκησή σας. Υποκλίνομαι . 
 Ο αγώνα σας δικαιώθηκε.. Πέθανε ο Μητσοτάκης .. Και πήρατε την εκδίκησή σας όλες αυτές τις μέρες γράφοντας  όσα του καταλογίζουν, οι άλλοι, εσείς , η ιστορία , όλα όσα έκανε με τα οποία δεν συμφωνούσε ο Ελληνικός λαός και πολλά άλλα.. τα περισσότερα ξεσηκωμένα απ τα κιτάπια του Κουρή . 

Δέχομαι τα πάντα ακόμα και τα εμετικά ρεπορτάζ της τότε Αυριανής ( Ναι ναι ..της Αυριανής ..αυτής που δημοσίευσε τις γυμνές φωτογραφίες της Δήμητρας ) ,
τα εμετικά αυτά ρεπορτάζ που σας έχουν γίνει εγχειρίδιο καλού δημοκράτη .. Ευαγγέλιο ..

 Δεν αρνούμαι τίποτα απ όσα του γράψατε .. 
η χρονική στιγμή που διαλέξατε να τα πείτε ενοχλεί και δείχνει τον χαρακτήρα σας  και το θράσος που δυστυχώς αυτό το θράσος μολύνει τα πάντα γύρω σας με κάθε τρόπο.  
Η χρονική στιγμή που σας ξεσκεπάζει και δείχνει πως κακοί πολιτικοί υπάρχουν γιατί υπάρχετε εσείς οι συγκεκριμένοι .. 
Κι ας λέτε πως κάποτε αγωνιστήκατε ..για ποιον άραγε ? 
Μολύνατε και τους αγώνες ακόμα  μ αυτόν τον χαρακτήρα σας  και συνεχίζετε.. 
Κάφροι και των δύο πλευρών για να μη ξεχάσω κι αυτούς που πλάνταξαν στο κλάμα για να προκαλέσουν τους άλλους της αντίθετης πλευράς.. επίσης  και τους τους Κρητικούς που πρόσβαλαν χειροκροτούμενοι με  το τραγούδι τους πάνω απ τον νεκρό που έδινε υπόσχεση πως ο γιός του θα είναι ο εν δυνάμει πρωθυπουργός , που εγώ το λέω πολιτική εκμετάλλευση της κηδείας . 

Δεν ξέρω τι κάνανε οι αρχαίοι έλληνες με τους νεκρούς τους και ούτε θέλω να μάθω … αν χόρευαν σαν αρκούδες μπροστά στην σωρό τους ήταν κι αυτοί ανήθικοι 
 Δεν με νοιάζει η θρησκευτική πλευρά του πράγματος είμαι άθεη.. 
Ακόμα δεν με νοιάζει η εν ζωή πολιτική τοποθέτηση του νεκρού.. Αν ήταν εγκληματίας ή φασίστας θα το βουλώσω και ούτε θα χαρώ ούτε θα λυπηθώ.. 

Αυτοί που μένουν πίσω με νοιάζουν..
εμείς όλοι που οφείλουμε να είμαστε σωστοί μέσα στην σαπίλα που ζούμε, και να τιμούμε αν όχι τον θάνατο , τουλάχιστον τον δίπλα μας , τον φίλο μας ,  τον γνωστό μας ότι και αν πιστεύει αυτός  ακόμα και στον Μητσοτάκη ... 

 Και που είσαστε ..μη φοβάστε να δείξετε ήθος μπροστά στον θάνατο του εχθρού σας , και τρομάζετε  στη σκέψη μην  μοιάσετε όλους τους επισήμους που μαζεύονται συγκινημένοι σε τέτοιες τελετές για να δείξουν την "ανθρωπιά"  τους που αποδεδειγμένα έχουν χάσει προ καιρού . Δημόσιες σχέσεις κάνουν.

 Και για να σας αδειάζω την γωνιά ,
 στον θάνατο του εχθρού μας , χαιρόμαστε μόνο αν τον φάμε εμείς,  όλοι μαζί , χωρίς κουκούλα , με ψηλά το κεφάλι , για να μάθουν όλοι, πως το άδικο πάντα τιμωριέται 
.. φτάνει να έχει μπέσα ο τιμωρός..